Γιατί πολλές πόλεις μοιάζουν πιο γρήγορες αλλά πιο μοναχικές;
Οι σύγχρονες πόλεις δεν σταματούν σχεδόν ποτέ. Φώτα, οθόνες, ειδοποιήσεις, μετακινήσεις, παραδόσεις, εφαρμογές και ατελείωτη πληροφορία δημιουργούν μια καθημερινότητα που κινείται συνεχώς με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα.
Κι όμως, παρότι οι άνθρωποι βρίσκονται πιο κοντά ο ένας στον άλλον από ποτέ, αρκετοί νιώθουν ότι οι πόλεις έγιναν πιο “ήσυχες” κοινωνικά και πιο μοναχικές στην καθημερινή εμπειρία. Οι δρόμοι μπορεί να είναι γεμάτοι, αλλά πολλοί άνθρωποι μοιάζουν να κινούνται μέσα σε μικρές προσωπικές ψηφιακές φυσαλίδες. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς μια συνηθισμένη διαδρομή με μετρό, λεωφορείο ή rideshare. Πολλοί φορούν noise-canceling ακουστικά, κοιτάζουν συνεχώς το κινητό και αλληλεπιδρούν περισσότερο με εφαρμογές παρά με τον χώρο γύρω τους. Ακόμη και όταν ένα αυτοκίνητο φτάνει ακριβώς μπροστά τους, αρκετοί κοιτούν πρώτα το app που δείχνει την άφιξη αντί να σηκώσουν απλώς το βλέμμα τους στον δρόμο.
Οι εφαρμογές και οι ψηφιακές υπηρεσίες έκαναν πολλές πλευρές της ζωής πιο εύκολες και γρήγορες. Φαγητό, μετακινήσεις, επικοινωνία, μουσική και πληροφορίες βρίσκονται πλέον πάντα διαθέσιμα μέσα από μια οθόνη. Παράλληλα όμως, αρκετές μικρές καθημερινές κοινωνικές στιγμές φαίνεται να μειώνονται σιγά σιγά. Κάποτε, οι αναμονές και οι μετακινήσεις συχνά δημιουργούσαν μικρές αυθόρμητες επαφές. Σήμερα, πολλά “κενά” της ημέρας γεμίζουν αμέσως με scrolling, notifications και προσωπικό περιεχόμενο. Το κινητό λειτουργεί σχεδόν σαν μόνιμος ενδιάμεσος ανάμεσα στον άνθρωπο και στην πόλη γύρω του. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άνθρωποι έγιναν πιο ψυχροί ή ότι η τεχνολογία είναι κάτι αρνητικό. Ίσως απλώς οι σύγχρονες πόλεις να λειτουργούν πλέον με διαφορετικό ρυθμό και διαφορετικό τρόπο κοινωνικής αλληλεπίδρασης απ’ ό,τι παλιότερα.
Ίσως τελικά το πιο παράξενο στοιχείο της σύγχρονης ζωής να είναι ότι ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο συνδεδεμένοι ψηφιακά — και ταυτόχρονα τόσο απομονωμένοι μέσα στον δικό τους μικρό κόσμο.