Το “Saturday Night Fever” άλλαξε για πάντα την εικόνα του disco — αλλά αρχικά ήταν πολύ πιο σκοτεινή ιστορία
Σήμερα, το “Saturday Night Fever” θυμίζει σε πολλούς κυρίως μουσική, χορό, λευκά κοστούμια και τη disco κουλτούρα των late ’70s. Η εικόνα του John Travolta να περπατά στους δρόμους του Brooklyn έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στιγμιότυπα στην ιστορία του κινηματογράφου.
Πίσω όμως από τη μουσική και τα φώτα της ντίσκο, η ταινία ήταν αρχικά πολύ πιο σκοτεινή και δραματική απ’ όσο θυμάται αρκετός κόσμος σήμερα.
Ο χαρακτήρας του Tony Manero δεν παρουσιαζόταν σαν “ήρωας” της disco ζωής, αλλά σαν νεαρός άνθρωπος που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη μονοτονία, τις οικογενειακές πιέσεις και την αίσθηση αδιεξόδου της καθημερινότητάς του.
Η επιτυχία της μουσικής των Bee Gees και η τεράστια pop κουλτούρα που ακολούθησε άλλαξαν σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος θυμάται την ταινία. Για πολλούς, το “Saturday Night Fever” μετατράπηκε περισσότερο σε “σύμβολο disco εποχής” παρά σε κοινωνικό δράμα.
Ο ίδιος ο John Travolta πέρασε μήνες προετοιμασίας για τις χορευτικές σκηνές και βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο μιας παγκόσμιας πολιτισμικής έκρηξης. Η ταινία τον μετέτρεψε σχεδόν μέσα σε μία νύχτα σε παγκόσμιο superstar.
Λίγα χρόνια αργότερα, ήρθε και το “Staying Alive”, η συνέχεια της ιστορίας του Tony Manero. Αυτή τη φορά, η ταινία κινήθηκε περισσότερο προς το θεαματικό dance spectacle των ’80s, με πιο έντονες χορογραφίες, διαφορετική αισθητική και σκηνοθεσία από τον Sylvester Stallone.
Πολλοί fans θεωρούν ακόμη και σήμερα ότι το “Saturday Night Fever” και το “Staying Alive” μοιάζουν σχεδόν σαν δύο διαφορετικές κινηματογραφικές εποχές. Το πρώτο κρατά περισσότερο την αίσθηση του ρεαλισμού και της κοινωνικής πίεσης των ’70s, ενώ το δεύτερο αγκαλιάζει πλήρως την υπερβολή και τη στιλιζαρισμένη ενέργεια των ’80s.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των ταινιών: δεν κατέγραψαν απλώς μουσική και χορό, αλλά ολόκληρη τη μετάβαση δύο διαφορετικών δεκαετιών της pop κουλτούρας.